نوشته‌های ثابت

فیلم هتل روآندا رو دیدیم و از ترس و اشک لرزیدیم. تمام فیلم به خودم دلداری میدادم که اینا تموم شده و گذشته است.
بعدش یادم افتاده که همین الان همینا داره تو یمن اتفاق می‌افته و دنیا روش رو برگردونده.
خواب از سرم پریده. تف... حتا رای هم نمیتونیم به این کثافتا ندیم که فروش اسلحه به اون کثافتا رو ادامه ندن.

با وجود گلودرد و تب بازم دلم به این آفتاب پاییزی خوشه که آخرین تلاشش رو برای گرم کردن ما میکنه.
دمت گرم رفیق.

قرار بود به بگم دختردایی به بانک معرفیم کرده که ۲۵ یورو به اون بدن. بعد نوشته بود تا آخر آوریل بیای حساب باز کنی ۵۰ یورو جایزه داری. ولی ثبت و فعال سازی حساب اینقدر طول کشید که اونم پرید. حالا دیشب دیدم ۷۵ یورو جایزه به حسابم ریختن چون حقوقم میره تو این حساب. یعنی طفلیا به هر بهانه ای می خواستن یه جایزه ای بدن. حالا باید ۲۵ تاش رو خودم بدم دختر دایی.

از دوچرخه و خورجین های نوش معلوم بود تازه تصمیم گرفته حداقل تا هوا خوبه با دوچرخه بره سر کار. صبح به اون زودی آقای بلیطی اومد سراغمون. از آقای ژیگولی هیپستری پرسید بلیط دوچرخه اش کجاست؟ اونم گفت بلیط خودش بلیط کاره دیگه. آقای بلیطی گفت که نه، برای اون بلیط جدا می خواد. شوکه پرسید: هزینه اش چقدره؟ آقای بلیطی گفت شصت یورو. که شاخای خوش تیپ درومد. تا به خودش بیاد و بفهمه منظور جریمه است و نه بلیط دوچرخه، برگ جریمه تو دستش بود.
دیروز روی سکو دیدمش، بی دوچرخه.

بهش میگه این رو بخور که قوی بشی، وگرنه نمی تونیم با هم بریم پیاده قوی D:
گفتن نداره که ژرمن ها اصولا ر رو ق تلفظ میکنن

# روزمره

دم صندوق دو تا جوراب نوزاد رو نشون میده، میگه: بیا اینا رو هم برای نوه هات بگیر.
مامانم یه کم تو هم میره بعد جواب میده: نوه ندارم ولی می تونم برای تونی بگیرم.

با مامان رفتیم پیاده روی، تو خیابون بغل خونه یه راننده ای خیلی آروم میاد طرفمون و از بغلمون رد شدنی، برامون دست تکون میده. منم جواب میدم و از مامان میپرسم این کی بود دیگه؟!
دو هفته بعد دیدم همسایه ی چسبیده به خونه مون رو نشناختم.
خواستم بگم منم همچی سرم بالا نیست حین زندگی.

میگه دفعه ی بعد باید خیلی نون با خودمون ببریم ایران چون امروز فهمیدم که ایران دو میلیون متر مربا داره.

دختربچه یه ساله میزنه و تو کالسکه نشسته پیش پدرش، برادر دو ساله اش کنار مادر باردارش نشسته. باباش لنگاش رو طوری باز گذاشته که صندلی بغلیش رو تا نیمه اشغال کرده. دختر بچه طوری جیغ میزنه که پرده ی گوش آدم پاره میشه، باباهه بچه رو نگاه هم نمیکنه.
همچی خشمی دارم که بعید نیست با زانو برم لای پای باباهه. لیاقت می خواد پدر شدن که تو عن آقا نداری.

به قیافه اش میاد ترک باشه، قد کوتاه و استخون درشت. حوالی پنجاه سالگی. دونه دونه بلیط ها رو چک میکنه و نرسیده به من، تا میبینه کتابم رو بستم و دستم رو تو کیفم می کنم میگه شما نه، شما مشتری همیشگی ما هستید. تشکر میکنم و کتابم رو می خونم ولی سایه اش بالا سرم می مونه که تو کیفش دنبال یه چیزی میگرده.
یه کارت هدیه ی نانوایی میذاره لای کتابم و میگه اینم برای مشتری خوبمون و رد میشه.

۴. برامون قطار جایگزین پیدا کرد در ایستگاه بعدی و رفت بلیطای ملت رو چک کنه. به والدین میگم همینه نمی خوام تنها سوار قطارتون کنم برین خونه عمه دایی.
از اونور با بدبختی با چارلی چونه میزنم که میگه فلان قطار کنسل شده، راننده تون چرت میگه. اینکه کجا ورمون داره... اینترنتم قطع و وصل میشه. آنتن نمیده. مامان اینا چشماشون چهارتا شده اینجا واقعا اروپاست؟!
بلیطیه میاد مودبانه اجازه میگیره جای ما به یه مادر با دو تا بچه و کالسکه و چمدون کمک کنه.

۳. آقای بلیطی هنوز بالای سرما ایستاده بود و نمی دونم چرا مثل لبو سرخ شده بود. گفتم این که میگه جایگزین نداریم، چی میگی تو پس؟ ما رو با واکر آواره میکنین، خجالت نمی کشین؟ خییییلی خونسرد و مودب بودم که مامان و بابا نفهمن چقدر عصبانیم و احیانا به تربیت شون شک نکنند. آقای بلیطی که خدا به زن و بچه اش ببخشه، چیز خوبی هم بود، گفت من کمک تون میکنم پیاده شین، هر کاری از دستم برمیاد براتون می کنم.
خانوم اونوری چشماش گرد شده بود، نگو اونم مقصدش با ما یکی بوده و از بی خبری شاخ درآورده بود.

۲. گویا تصادفی برنامه ی قطارها رو چک کرده و دیده قطار ما فلان جا وای نمی ایسته و جاش ایستگاه بهمان نگه میداره. برگشتم دیدم آقای بلیطی پشت سرم داره بلیط ها رو چک میکنه. صبر کردم رسید به ما و پرسیدم که قضیه چیه. دست و پاش رو گم کرد گفت نمی دونم. چک کرد تو برنامه نوشته بود میریم بهمان. میگم خب چرا راننده خبر نمیده؟
زنگ میزنه راننده میگه خبر بده، اونم پشت بلندگو اعلام میکنه که مسافران عزیز ما فلان جا نگه نمیداریم، ایستگاه جایگزینم نداریم. فکر کنم یه "برین بمیرین" سبکی هم تو دلش گفته باشه.

نشسته بودیم تو قطار و داشتیم میگفتیم گذشته از تاخیر صبحی و علافی بعدش تو ایستگاه قطار وسطی، مسیرمون قطارخورش خوبه و خیلی سریع میرسیم شهرمون. راننده پشت بلندگو میگفت تاخیرمون کمتر شده و من دلشتم تعریف میکردم چه خوبه راننده ها، مسافرهت رو در جریان میذارن. چراغ گوشیم روشن شد و پیغام چارلی رو دیدم که نوشته بود خب پس جای فلان جا، بهمان جا میام دنبالتون. 😳

خانه ی خبرنگار، جایی که سالها محل تظاهرات صلح طلبها بود برای تعطیلی یکی از پایگاه های هسته ای آمریکا در آلمان.
الان محل زندگی چند خانواده ی پناهجوست.

تازه دایی و زن دایی مربوط چون مردم آزاری کلیسای چسبیده بهشون، کافی شون نیست، تو خونه هم از این ساعت زنگی ها دارن.
تو حیاط هم صدار شلپ شلپ حوض شب تا صبح نمی ذاره آدم چشم رو هم بذاره.
خدا پدر سازنده ی گوش گیر رو رحمت کنه، به حق همین کلیسای کاتولیک

می پرسه چرا کلیسای اینجا صداش بیشتره؟ میگم یه ربع یه ربع میزنه، سر ساعتم اول سه تا میزنه بعد به تعداد ساعت. میپرسه: چرا مال شما نیم رو به دونه میزنه، اصلی رو هم بی پیش درآمد و پس درآمد؟
نمیدونم، میگم مال اینا مردم آزارتره.

ضداجتماعی هم خودتونید.
روزی یه ساعت و اندی رو در تنگنای قطار با اجتماع سر میکنم برای روزم کافیه. 😒

دم غروب پنجره ها که بسته است انگار تو بهشتیم، خونه های سفید روستا با شیروونی های رنگارنگ و نورهای کم سوی پشت شیشه هاشون در سکوت.
کافیه پنجره رو باز کنی تا صدای سگ و آدم و موسیقی بیاد تو و به نابودی نوع بشر فکر کنی.

وقتی می فهمه مامانم امروز پیاده روی نکرده برگشته میگه: "اکرم شانس آوردی که دیره"
همه میخندن، من مثل مادری که بچه اش مساله ی سخت ریاضی حل کرده، افتخار میکنم 😊

از این خانوم و آقایی که دوچرخه هاشون رو کنار خودشون تو خیابون هل میدادن و به زنگ بقیه گوش نمیکردن و راه نمی دادن، از این خانومه که تو قطار نشسته و بلند بلند آهنگ هندی! گوش میده هم قدر اعضای دموکرات مسیحی، حزبی که نه دموکراته نه مسیحی.

نمایش
پرسادون

با دوستان خود گفتگو کنید و دوستان تازه پیدا کنید. عکس، ویدیو، و نوشته‌های خود را به اشتراک بگذارید. پرسادون یکی از سرورهای شبکهٔ اجتماعی بزرگ ماستدون است و می‌خواهد محیطی ایمن و پایدار برای کاربران فارسی‌زبان باشد. تا وقتی که به سیاست‌های کاربری و شرایط استفادهٔ پرسادون احترام می‌گذارید، از بودن کنار شما در پرسادون خوشحال خواهیم شد.

راهنمای کاربری ماستدون

دربارهٔ پرسادون