به مناسبت برگشتنم اینجا عکسم‌رو گذاشتم دیگه 😁😇

آدم مریض می‌شه، میل به کار کردنش بالا می‌ره. ✊🏻

دوست دارم بدونم چی آدم‌ها رو خوشحال می‌کنه. این دونستی‌ها مثل رازهای کوچیک دوست داشتنی اند مث کرم‌های شب‌تاب کوچولو

سلام می‌کنیم به آغاز فصل حساسیت ، حساسیتی که با علائم شبیه کروناش، قراره بخورتمون

بعد عمری ورزش کردم و عضلاتی گرفته که نمی‌دونستم حتی وجود دارن

طرحی که برای این کتاب زدم رو قرار بود با مترجمش بفرستیم برای محققش ولی قبلش شرکتش دادم توی یه جشنواره دولتی توی ایتالیا . از اون‌جشواره خبرهای خوبی برام اومد. با فیدبکی که گرفتم حس کردم تونستم درک کنم حتی یه بخش کوچیکی ازین درد رو. ته همه این مسائل و شناختشون میبینم کوتاهی عمر و پیچیدگی روان آدم‌ها و مشکلاتش فقط به نقطه رهایی میرسه مثل آب روان بگذرم . نمیشه آدم‌ها رو جاج کنم. شکل گیری الگو ذهنیشون که دیگه دست خودشون‌نبوده

نمایش رشته

خبر خوب اینکه قابل درمانه. یه تحقیقات معتبری دربارش انجام شده که دوستم تونست جواز ترجمه و چاپش رو از محققش بگیره . خوبیش اینکه دستور کار کتاب فقط برای دکترا و متخصص‌ها نیست . فکر تاثیر خوبش روی آدم‌هایی که دلیل زجرشون رو نمی‌دونن و فقط می‌دونن که از تنهایی و خیلی حس های دیگه زجر می‌کشن و قراره رها بشن ازین حس‌ها ، قشنگه .

نمایش رشته

یه چیزی هست به اسم تئوری اتچمنت. زمانی که نوزادی به دنیا میاد ، نحوه رفتار والدین سیستم مغزی بچه رو برای آینده‌اش تنظیم می‌کنه. مثلا اگر والدینی داشته باشه که بهش بی‌توجه باشن و مجبور باشه با سختی و یا آسیب به خودش توجه‌شون رو جلب کنه تا نیازهای ابتداییش رو رفع کنه، این الگو براش تا ابد می‌مونه. گاهی میبینی فردی به خود آزاری یا تحقیر خودش متوسل می‌شه تا به هدفی برسه و برای یه فرد سالم تعجب برانگیزه که چرا ولی برای اون فرد توی آرامشه چون سیستم مغزیش این حالت رو سیستم بقا تشخیص داده .

اینستاگرام برای بار دوم رنگ‌های تابلویی که کار کردم رو تغییر داده. عزیزم ، سلفی نیست که تغییرش می‌دی:/

فردا ۷ زمین بسکت قرار بازی گذاشتن . پروردگارا به من دوستانی عاشق خواب اهدا کن ༼≖ɷ≖༽

دوست داشتم این دکتر سکویی تازه وارد توییتر واقعی بود :(

ای زیباروی ، چنان خوابم میه که چند ثانیه طول کشید متوجه شم وسط رسالتم

یه مورچه رو با کیفم از شرق آوردم غرب.

کاش زندگی صندوق پیشنهادات و انتقادات داشت.

مراقبت کردن از آدما رو دوست دارم.

دیروز، روز عجیبی بود . برای یه سمینار از یه دانشگاه سوئدی دعوت شدم ، دوستی قدیمی که از بین رفته بود زنده شد ، یه رفیقم یهو دعوت کرد و بعد چندین ماه از شروع کرونا رفتم‌خونه کسی مهمونی ، یکی از فالورای پیج کاریم برام گردن‌بند چوبی دست ساز ساخته و کنارش کلی انرژی خوب بهم داد و حرف زد ، یکی از آرتیست‌های قدیمی که همیشه کارش رو ستایش می‌کردم پیغام داد تهرانه و ببینیم هم رو و خب مشخصا الان پنج صبحه و من خوابم نبرده از هیجان

تپش قلب با من زاده شده ، منو رها نمی‌کنه! سنگر آخر فقط پروپرانولول

حال خوب و خوشحالی فقط موقع طراحی و نقاشی کنار منه. کارم هم که نقاشیه و اگر کسی بهم بگه دیگه ترکیدی از کار برو استراحت کن، یه معما برام‌ مطرح کرده.

نمایش
پرسادون

با دوستان خود گفتگو کنید و دوستان تازه پیدا کنید. عکس، ویدیو، و نوشته‌های خود را به اشتراک بگذارید. پرسادون یکی از سرورهای شبکهٔ اجتماعی بزرگ ماستودون است و می‌خواهد محیطی ایمن و پایدار برای کاربران فارسی‌زبان باشد. تا وقتی که به سیاست‌های کاربری و شرایط خدمات پرسادون احترام می‌گذارید، از بودن کنار شما در پرسادون خوشحال خواهیم شد.

راهنمای کاربری ماستودون در ویکی‌کتاب

دربارهٔ پرسادون