پیگیری

آغاز رمان «نامیرا»، نوشتهٔ صادق کرمیار، که ظاهراً بیش از ۲۶ بار تجدید چاپ شده است.

نخستین جمله‌اش از نظر ویرایشی شایان توجه است:
«بیابان تفتیده و نور لرزان خورشید ظهر، بر دشت ترک خورده و هرم سوزان باد که خاک داغ و رمل‌های دور دست را بر سر و صورت عبدالله می‌پاشید و حرکت اسب خسته‌اش را کند می‌کرد.»

ویرایش من:
«بیابان، تفتیده بود. نور لرزان خورشید ظهر، بر دشت ترک خورده می‌تابید و هرم سوزان باد که خاک داغ و رمل‌های دوردست را بر سر و صورت عبدالله می‌پاشید، حرکت اسب خسته‌اش را کند می‌کرد.»

@danialbehzadi من البته بعد از «بیابان تفتیده بود» «و» می‌ذاشتم تا پیوستگی وضعیت و دشواری اون در یک جمله نشون داده بشه.

@danialbehzadi منظورم از پیوستگی وضعیت دشوار همین‌ «و»های پشتِ هم‌ه از قضا، که بدون و مکث و نفس‌گیری خونده بشن.

@danialbehzadi البته چون متن ادبی‌ه و این‌طوری به دراماتیزه‌تر شدن وضعیت کمک می‌کنه. طبعن برای متون غیرادبی چنین نظری ندارم.

برای شرکت در گفتگو وارد حساب خود شوید
پرسادون

با دوستان خود گفتگو کنید و دوستان تازه پیدا کنید. عکس، ویدیو، و نوشته‌های خود را به اشتراک بگذارید. پرسادون یکی از سرورهای شبکهٔ اجتماعی بزرگ ماستودون است و می‌خواهد محیطی ایمن و پایدار برای کاربران فارسی‌زبان باشد. تا وقتی که به سیاست‌های کاربری و شرایط خدمات پرسادون احترام می‌گذارید، از بودن کنار شما در پرسادون خوشحال خواهیم شد.

راهنمای کاربری ماستودون در ویکی‌کتاب

دربارهٔ پرسادون