این نوشتهٔ رو فکر کنم چند ماه پیش @SiMA به اشتراک گذاشت. من همون موقع نگاهی بهش انداختم و فرستادمش تو فهرست خواندنی‌های آینده (تو wallabag) که بعداً بخونمش.

✍ یادداشت محمدجواد کاشی، عضو هیات علمی دانشگاه علامه طباطبایی، در مورد بیانیه «دانشجویان متحد» پیرامون انتخابات مجلس
telegra.ph/676-02-21

تازه بعد از چند ماه وقتی که پشت در اتاق دکتر منتظر بودم خوندمش و دیدم که حرفش چه قدر آشنا و بنیادیه.

پیگیری

@SiMA
اصل حرفش (جوری که من می‌فهمم) اینه که برای تأثیرگذاری مثبت بنیادی روی جامعه لازم نیست حتماً کار سیاسی بکنیم، حتی اگه لازمهٔ رسیدن به مطلوب ما، تغییر یا اصلاح گستردهٔ ساختار سیاسی فعلی باشه.

همین که ساحت‌های گوناگون موجود در جامعه رو (که بیشترشون هیچ ربط مستقیمی به سیاست هم ندارند) پویا و گسترده کنیم، همین یکی از بزرگ‌ترین پایه‌ها برای تغییر سیاسی در آینده خواهد بود، و البته مستقل از سیاست هم ارزش خواهد داشت.

مثلاً کاری که خیلی از ما برای گسترش نرم‌افزار آزاد می‌کنیم، یا حفظ محیط زیست، یا مهربان بودن با حیوانات، یا حفظ و گسترش پویایی جمع‌های علمی و پژوهشی، یا... این‌ها هیچ کدوم هدر نمیرن که هیچ، پایه‌های جامعه رو برای تغییرهای آینده محکم می‌کنند.

نمایش رشته

@masoud یقینن از بین نمی رن. به زندگی هامون معنا می دن؛ ولی تو همه شون لحظاتی وجود داره که با نظم سیاسی موجود تعارضاتی به وجود میاد که اغلب بسیار شدیدن.

@masoud البته، من با فرض اولیه نوشته مخالفم که می گه سیاست "جزئی" از جامعه ست. واقعیت اینه که همه چیز ما سیاسی ست؛ تو اون بیانیه هم بازگشت به جامعه یعنی سیاست جمعی.
پیش خودم حرف ایشون رو این طور تصحیح می کنم که "حزب بازی" بخشی از جامعه ست.
ولی غیر از این نکته های درست و اشاره های دقیقی داره.

برای شرکت در گفتگو وارد حساب خود شوید
پرسادون

با دوستان خود گفتگو کنید و دوستان تازه پیدا کنید. عکس، ویدیو، و نوشته‌های خود را به اشتراک بگذارید. پرسادون یکی از سرورهای شبکهٔ اجتماعی بزرگ ماستودون است و می‌خواهد محیطی ایمن و پایدار برای کاربران فارسی‌زبان باشد. تا وقتی که به سیاست‌های کاربری و شرایط خدمات پرسادون احترام می‌گذارید، از بودن کنار شما در پرسادون خوشحال خواهیم شد.

راهنمای کاربری ماستودون در ویکی‌کتاب

دربارهٔ پرسادون