یکی دیگه که عمق مطلب رو بهتر می‌رسونه. تازه از پیاده شدم 😀

همین الان آقایی که کنارم تو نشسته، از مأمور کنترل بلیط (که بلیط ایشون رو گذاشت توی دستگاه و چک کرد) خواست که سیاست محرمانگی (privacy policy) و شرایط دقیق کار با داده‌های کارتش رو (terms of use) بهش بگه.

مأمور بلیط قطار هم خیلی دقیق بهش توضیح داد که چه اتفاقی با داده‌های ایشون می‌افته، و من تو هوا تصور کردم که یک چک باکس ظاهر شد و آقای مسافر روی علامت «می‌پذیرم» (I agree) کلیک کرد و همه چی به خیر و خوشی گذشت.

به همین سوی چراغ قسم که الان این اتفاق افتاد.

الان رفتم زیرزمین آپارتمانمون که از لباس‌شویی مشترک و فضای خشک کردن لباس‌ها استفاده کنم. دیدم که پیرهن شمارهٔ یک تا دوازده از تیم فوتبال روستامون اون زیر پهنه و داره خشک می‌شه! انگار این همه سال مسئول تدارکات تیم روستامون همسایه‌مون بوده و ما نمی‌دونستیم 😁

چهل ساعت پیوسته بیدار بودم، بدون هیچ قهوه و مواد مواد روان‌گردان مشابهی. کار کرد، و از همه بیشتر، خواب بعدش خیلی کیف داد 😀

دلیل بیداربودنم سرشلوغی بود، و دلیل قهوه نخوردنم هم این بود همه‌اش امیدوار بودم همون وسطا یه وقتی گیر بیاد که چند لحظه چشمم رو هم بذارم، ولی خب نمی‌شد!

پس شاید این آدمایی که صبح‌ها تو می‌بینم که مثل برج زهرمار به زمین و زمان اخم کردن، فقط مشکلشون اینه که هنوز صبحونه نخوردن 🤔

گشنمممممممه!

شام امشب ما که تا چند دقیقهٔ دیگه آماده می‌شه: تبوله و هالومی، به یاد «رستوران حبیبی» در شهر آرزوها کلن!

یک دوستی دارم که از من بزرگ‌تره و شغل مهمی در یک شرکت نرم‌افزاری معروف داره. امروز بعد از دو سال دیدم سراغم رو گرفته. سر کار بودم و از ناهار برمی‌گشتم که دیدم به موبایلم زنگ زده و من متوجه نشدم. بهش پیامک دادم که «سلام، خوبی؟ زنگ زدی ندیدم. می‌تونم کمکی بهت بکنم؟» که جواب داد: «آره می‌تونی! بهم یاد بده چه جوری موبایلمو قفل کنم که اشتباهی با ماتحتم به کسی زنگ نزنه 😉»

خلاصه اینم شانس ماست!

هوا دوباره سرد شده 😢
امسال تابستون هوا خییییلی خوب بود. الان ولی سرده (۱۰ درجه) و بارون هم میاد. من بعد از مدت‌ها با کاپشن ضد آب اومدم بیرون.

برای اولین بار بعد از مدت‌ها یک قرار رسمی رو کاملاً یادم رفت. توی مترو در حال حرکت به سمت مقصد دیگه‌ای (قرار دیگه‌ای) بودم و یک ربع از قرار اول گذشته بود که تازه یادم اومد 🙈

ولی باز خوبه یادم اومد و بلافاصله ایمیل زدم و عذرخواهی کردم که یارو به خاطر من معطل نشه. ولی این که از اولش یادم رفت که قرار رو حتی توی تقویمم ثبت کنم نشونهٔ خوبی نیست. (در واقع می‌دونم نشونهٔ چیه، نشونهٔ اینه که تازگی دارم زیر کوهی از کار اداری له می‌شم 😅)

امروز تو راه برگشتن از کار بالاخره همکار پاکستانی‌ام رو تو دیدم و گرفتمش به حرف. نیم ساعت تمام کل قضیهٔ رو با کلی جزئیات تاریخی برام توضیح داد. البته خودش یادآوری کرد که قضیه رو از دید یک پاکستانی مسلمون داره بهم می‌گه و روایت هندی‌ها از ماجرا قاعدتاً باید خیلی فرق کنه. ولی باز هم خوشحالم که دست‌کم متوجه بخشی از ماجرا، و البته جنبهٔ حساس انسانی‌اش، شدم.

Maybe I always knew
my fragile dreams would be broken
for you

Fragile Dreams | Alternative 4 | Anathema

لذت صبحگاهی این روزهام تو دوباره شده کار روی مقالهٔ تازه. می‌دونم که کارش خیلی زیاده، ولی براش ذوق دارم و بهش امیدوارم 😀

این روزهای زندگی‌ام رو فکر کنم باید به عنوان قلهٔ موفقیت در زمینهٔ جداسازی دغدغه‌های زندگی شخصی و زندگی کاری ثبت کنم! 😀

تمام روز سر کار فکرم کامل مشغول کاره که اتفاقاً خیلی هم جالب و درگیر کننده است. ولی به محض این که پام رو از در شرکت می‌گذارم بیرون دیگه پشیزی ارزش هم برای همهٔ اون دغدغه‌ها قائل نیستم و فقط به زندگی شخصی یا زندگی نرم‌افزار-آزادی-ام می‌رسم 😄

قرار بود این قطاری که من الان توشم توی اون ایستگاهی که من می‌خوام نگه نداره و من باید می‌رفتم یه ایستگاه دیگه و از اون جا با مترو می‌رفتم. همهٔ این‌ها رو دیشب تو سایت قطارهای شهری مونیخ خوندم. حتی فکر کنم بلندگوی قطار هم چند دقیقه پیش همین رو اعلام کرد. ولی الان متوجه شدم تو ایستگاه همیشگی نگه داشت. من هم اصلاً به روی خودم نیاوردم و پیاده شدم 😆

درس زندگی امروز صبح: چارهٔ کم‌خوابی قهوه نیست، خواب است.

من، عصر یک روز کاری، روی نیمکت بزرگی که می‌شد روش پامو دراز کنم، کنار محوطهٔ باز کنار شهرداری ده‌مون، در فاصلهٔ پنجاه متری از خونه.

وقتی فهمیدم همکار بریتیش‌ام بچگی‌اش رو در شهر بریستول بزرگ شده، بهش گفتم ای ول، پس همشهری بَنکسی هستی! (اتفاقاً سن همکارم هم در حدیه که اولین بارهایی که بنکسی تو بریستول داشت معروف می‌شد، اون هم همون جا بود).
بهم گفت «بنکسی؟ کیه چه کاره است؟» تعجب کردم، ولی خودم رو نباختم و گفتم «احتمالاً من دارم اسمش رو اشتباه تلفظ می‌کنم، منظورم همون نقاش معروفیه که گرافیتی می‌کشه و هویت واقعی‌اش رو پنهان می‌کنه و جزئیات کمی از زندگیش معلومه.» خیلی جدی گفت: «من هیچ نقاش گرافیتی‌ای رو نمی‌شناسم.»
🤔🤔🤔

برم ببینم امروز عوض کردن تیوب و لاستیک دوچرخه‌ام چه قدر وقت می‌گیره. شاید حال داشتم و از مراحل کار عکس هم گرفتم. اگه نیومدم بدونید در راه تعمیر دوچرخه‌ام شهید شدم 😄

نمایش
پرسادون

با دوستان خود گفتگو کنید و دوستان تازه پیدا کنید. عکس، ویدیو، و نوشته‌های خود را به اشتراک بگذارید. پرسادون یکی از سرورهای شبکهٔ اجتماعی بزرگ ماستدون است و می‌خواهد محیطی ایمن و پایدار برای کاربران فارسی‌زبان باشد. تا وقتی که به سیاست‌های کاربری و شرایط استفادهٔ پرسادون احترام می‌گذارید، از بودن کنار شما در پرسادون خوشحال خواهیم شد.

راهنمای کاربری ماستدون

دربارهٔ پرسادون